قرآن شريف در سوره ى اعراف آيه 38 مىفرمايد : كُلَّما دَخَلَت امَّةٌ لَعَنَت اخُتَها حَتّي اذَا ادّارَكُوا فيها جَميعاً قالَت اخُريهُم لِاوليهُم . . . هر دسته‌اى از آنان كه به دوزخ وارد مىشوند قوم ديگر ( از هم كيشان خود را ) لعنت كنند تا آنگاه كه آتش دوزخ همه را فرا گيرد ، هر كدام از اين دسته‌ها تقصير و گناه را گردن ديگرى مىاندازد و مىگويد خداوندا اين بود كه ما را جهنمى كرد ، دسته ديگر مىگويد نه بارالها او بود كه ما را گرفتار دوزخ نمود ، اهل جهنم همه اهل تفرقه و اختلافند و خود باعث اختلاف و تفرقه مىشوند . العياذ بالله اگر اين مسائل به داخل لشكريان اسلام كشيده شود و تقصيرها و عذرها را گردن يكديگر بيندازيم ، جبهه و سپاه تبدل به جهنم و آتش خواهد شد . حقيقت جبهه جبهه در حقيقت بهشت است و چشم ملكوتى ، جبهه را جنت الهى مىبيند - اين شعار نيست بلكه حقيقت است . نور خدا در جبهه متجلى است ، گوش ملكوتى نغمه‌هاى دلرباى بهشت را مىشوند و چشم حقيقت بين زيبائيهاى بهشت را در جبهه مشاهده مىكند . اگر يكى از دو دسته با هم اختلاف كنند ( ولو يك دسته مقصر نبوده ولى ادامه به اختلافات بدهند ) هر دو دسته جهنمى هستند ، هر كس وارد اختلافات شود گناه كرده است . در صورت پيداشدن اختلاف اگر دو مسلمان با هم قهر كردند ( با اين كه بين مسلمين اصلًا قهر و